3 December 2019

Luchtgitaar

Oh, was ik maar een gijzelaar
Dan stond altijd m'n eten klaar
Dan kon ik altijd klaverjassen
En hoefde nooit meer af te wassen
En nooit meer op mezelf te passen


Deze song van Het Goede Doel stond in 1982 in de Nederlands Top 40, een lekker positief refreintje in een voor de rest negatief liedje. Echter het leven van een gijzelaar zit toch iets anders in elkaar. 

Laatst was ik in Het Theater Onder de Molen in Linde. Ik ben daar een van de geluidstechnici en ik mocht op die mooie zondag met Arjan Erkel en Jan Willem Tolkamp werken. Arjan is in 2002 ontvoerd in Dagestan. Hij werkte daar als cultureel antropoloog voor Artsen Zonder Grenzen. Arjan vertelde over zijn ervaringen als gijzelaar en Jan Willem zorgde voor de muzikale ondersteuning. Want tijdens zijn gijzelaarschap was muziek een belangrijke factor om zijn moreel overeind te houden en Oerend Hard van Normaal heeft daar zijn aandeel in gehad.

En wat Arjan vertelde was wel geheel anders als wat het Het Goede Doel ons voorspiegelde. Kou, doodsangst en vernedering dat zijn meer de woorden die bij mij naar boven komen. Gelukkig was er ook hoop en geloof dat het allemaal goede zou komen. En dat het goed gekomen is dat heb ik die zondag ervaren.

Zijn contact met de gijzelnemers was zeer wisselend van bijna hartelijk en begripvol tot aan doodsbedreigingen aan toe. Het constante niet weten waar je aan toe bent lijkt mij zeer moeilijk maar Arjan heeft het overleefd. Herinneringen hebben er voor gezorgd dat hij er niet aan onderdoor is gegaan: herinneringen aan ouders, vriendin, vrienden en Nederland. Maar ook aan muziek. Zo vertelde hij over Oerend Hard en dat hij vaak dit liedje had gezongen. Blijkbaar zo vaak dat het zijn gastheren was opgevallen. Op een gegeven moment deden zij zelfs mee, fonetisch meezingen en de Kalashnikov als gitaar gebruiken.

Vooral dat laatste geeft aan onder welke constante bedreigingen Arjan bloot aan stond. Een Kalashnikov in plaats van een luchtgitaar.

Ik vind het knap dat hij zich heeft kunnen herpakken van deze ontworteling van 20 maanden.

En nu vraag ik mij af of hij tijdens zijn gijzelaarschap ook het liedje van Het Goede Doel heeft gezongen?



21 november 2019

Nees.                                                                         

‘I am a rocker, too fast to live, too young to die’


Nees is er niet meer. Mister Rock ’n Roll is gestorven.

Nees heb ik leren kennen in cafe Heezen, in een grijs verleden hielden we aan de stamtafel op de vrijdagmiddag een vergadering met een aantal vrienden zoals de glazenwasser, de ponyboer, de visboer, de vader van Gerrit en nog zo een aantal waaronder Nees. Aan de grote ronde tafel van Heezen zaten we te ouwehoeren, lachen en te discussiëren over allerlei onderwerpen, situaties en onzin. En zoals dat hoort, aan een stamtafel in een cafe, hebben we ook alle wereldproblemen opgelost. Helaas bleven we te vaak te lang hangen om de oplossingen de andere dag nog te kunnen herinneren, dus dan moesten we er de vrijdag daarop er maar weer er over hebben, met hetzelfde resultaat. Mensen vielen af, mensen veranderen, tijden veranderen en de stamtafel gesprekken stierven langzaam uit. En zo verloor ik Nees uit het oog.

Jaren later kwam ik hem weer tegen tijdens de optredens waarvan ik de geluidsversterking deed. Zijn band heette Chick and the Roosters en was de opvolger van The Hurricanes. The Hurricanes waren opgericht in 1961 (ikzelf ben van 62) en was een van de oudste rock ‘n roll bands in Nederland. Het zou me niet verbazen dat The Hurricanes de rock ’n roll in de Achterhoek geïntroduceerd hebben. De muziek was onvervalste rock ’n roll uit de jaren 60. In het repertoire van Chick and the Rooster waren wel wat nieuwere nummers binnen geslopen maar R&R is het nog steeds.

Nees was de frontman van beide bands en hij zong bijna alle nummers tot op het laatst toe. Ik zat altijd met verwondering te kijken naar zijn energie op het podium. Hij gaf altijd alles en dat was te zien ook, na afloop was hij altijd waternat en dorstig. Ik ben altijd met plezier met de band mee geweest. Echte, met passie gemaakte, muziek verloochend zich niet.

En nu is hij er niet meer. Niet gestorven in het harnas (wat ik soms vreesde) maar dat scheelde niet veel. Als er een hemel bestaat dan is hij nu samen met zijn helden op het eeuwige podium rock ’n roll aan het spelen.


Ik zal hem missen. 

14 november 2019

Muziek

Muziek, daar wil ik met jullie over hebben. Jullie hadden natuurlijk al begrepen dat muziek een grote rol speelt in mijn leven. En ergens is dit begonnen. Ik heb een paar oudere broers en die luisterden in die jaren naar, wat volgens mij, radio Veronica (of radio Noordzee) was maar erg bewust was ik er niet mee bezig. Dat veranderde door een nicht van mij. Wij waren daar met mijn ouders op bezoek en zij vertelde mij dat zij 'Wounded Knee' van Redbone (1974) een mooi nummer vond. Ik had er zelf nooit zo bij stil gestaan, muziek was tot dan min of meer een behang, constant aanwezig maar nooit bepalend. Vanaf dat moment af ging ik naar de muziek luisteren. En mijn eerste single die ik kocht was 'She is not there' van Santana (1977). In de jaren erna kwam ik er achter dan ik van veel stijlen hou. Als het voor mij maar klopt: muzikaal, zang en instrumenten. In de Achterhoek waar ik geboren ben was in mijn jeugd AC/DC, Status Quo en later Normaal polulair, maar ik had mijn eigen guilty pleasures zoals Sister Sledge of Donna Summer. Op een gegeven moment had ik zelfs de Dolly Dots aan de muur hangen. Ook de Neue Deutsche Welle heb ik omarmd. Waarvan ik 'Kristallnaach' van BAB (1982) een van de hoogtepunten vind. Al moet ik zeggen dat de eerste singles van Normaal mij ook wel kon bekoren. Ik heb gemerkt dat mijn smaak ondanks alles toch redelijk middle of the road is. Eigenlijk wil ik dit niet toegeven maar een top 2000 is eigenlijk een ‘trip down memory lane’ waarvan ik geniet. Door mijn brede smaak hou ik van veel muziekstijlen en ik kan genieten van Metallica tot aan klassiek. En veel wat er daarbuiten of binnen ligt.  Helaas een genre kan mij niet echt bekoren en dat is de Nederlandse hiphop, uitzonderingen daar gelaten. Je kunt niet alles hebben. Muziek is een kwestie van smaak en daarover valt niet te twisten.